Ώσπου να γράψω το ένα ποστ, κάτι γίνεται τζαι θέλω να γράψω τζι άλλο. Έπρεπε να ρτω Κύπρο δηλαδή!
Πόψε εσυνειδητοποίησα ακριβώς τι σημαίνει η φράση "εκεί που τελειώνει ο κόσμος του ενός, αρχίζει του άλλου". Τζι εν τούτο που είπε η marilou (καλά, οι συμπτώσεις εν το speciality μου) στο προηγούμενο ποστ μου, ότι άμα μάθεις να δέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι, εννα μάθεις να δέχεσαι τζαι τους άλλους.
Έστω τζι αν με έφερε σε πολλά δύσκολη θέση ένας άγνωστος-που-επήαινε-να-γίνει-γνωστός μπροστά στους φίλους μου, άρεσε μου τζείνο το φευγάτο τζαι 'φακκώ-τα-ούλλα' thing που έχει (εσηκώστηκε τζι έφυε στα 2-3 πρώτα λεπτά για μια παρεξήγηση, για κάτι που εγώ εν ήξερα ότι ήταν να τον πειράξει, τέλοσπαντων ένιξερω ποιος έφταιε). Ένιξερω αν εν αλήθκεια, είπε μου (μετά που κάπως ελύσαμε την παρεξήγηση τζι επήαμε για φαΐ) ότι επειδή εν τον αφήναν οι γονείς του να σπουδάσει τζείνο που ήθελε, μια καλή μέρα έπιασε τη βαλιτσούα του, έπιασε το αερολάνο τζι έφυε!! (Λέων τζαι τζείνος, δαμέ εξηγούνται όλα). Επήε τζι εδούλευκε για αρχή σε ένα σαντουιτσάδικο τζι εμείνισκε σε μια φίλη του. Η αστυνομία τζι οι γονείς του εγυρεύκαν τον για 1-2 βδομάδες τζαι τελικά όταν εκατάφερε να μπει στη σχολή που ήθελε τζαι να σπουδάσει τζείνο που ήθελε, οι γονείς του αρκέψαν να του στέλνουν τζαι λεφτά. Κάπου είδα τον εαυτό μου μες σε τούτο ούλλο, ή κάπου ήθελα να δω τον εαυτό μου.
Ρε κάτι κουλά, παράξενα πράματα.. But encouraging and challenging at the same time!
Τέλοσπαντων, πέραν των παρεξηγήσεων τζαι του ότι μάλλον εν θα ξαναμιλήσουμε, εγνώρισα ακόμα ένα άτομο. Τζαι πάντα βρίσκω το exciting να προσπαθώ να μπαίνω στον τρόπο που είναι διαμορφωμένη η προσωπικότητα κάποιου τζι επίσης πως σκέφτεται/πράττει (αρκεί να μεν είναι εις βάρος μου :P )
ΥΓ. Είμαι μητσής. Έχω πολλά να δω τζαι να μάθω τζαι όσο πιο πολλά το συνειδητοποιώ τόσο πιο πολλά μου αρέσκει.
Καληνύχτα σας
0 had something to say:
Post a Comment