Steroids

The usual problem

Πάνε μέρες που είχα πράματα να γράψω απλά εν ήθελα. Γενικά μια ψυχολογική ανισορροπία/αστάθεια τελευταία αιωρείται στον αέρα. And yes it's about that dermatological problem. Που να μεν σώσει. Τον τελευταίο καιρό αγχώθηκα πάρα πολλά, σε σημείο πανικού, εν είχα όρεξη, my heart was beating fast. Αφού εν περνά. Τζαι τι στο καλό εν τούτο που συνέχεια πάει που το κακό στο χειρότερο τζαι πέφτουν τα μαλλιά μου. It's becoming a matter of self-confidence. Ως τζι η καθηγήτρια μου επρόσεξε το. Εννα μου πεις ασχολούμαι με τρίχες έννε; Μα είμαι 21 χρονών. Οφ κορς εννα ασχολούμαι με τις τρίχες μου. Αν μη τι άλλο να μεν ασχολούμαι για την εμφάνιση μου στα 21 μου. Τζαι σκέφτου να βλέπεις κάποιον στα 21 του με πολλά αραιά μαλλιά. Σίουρα εν σημάδι κάποιας αρρώστειας. Έτσι το βλέπω εγώ. 

Εν εδούλεψε πάλε το καινούριο φάρμακο του καινούριου γιατρού. Εξαναπήα τζι έδωκε μου άλλο, βασικά εξαναχρησιμοποιήσα το. It seems it works  it cools down the situation a little bit. Ευτυχώς εν καλός ο γιατρός. Στην τελευταία μου επίσκεψη εμιλούσε μου για μισή ώρα. Αποφάσισα εννα γίνω γιατρός. Ναι ναι. Τζαι να κάμω Phd για να κάμω research σε τζείνο που έχω. Επειδή είπε μου ο γιατρός οτιδήποτε εννεν δυνατό να μας σκοτώσει εν το ερευνούν τζαι πολλά. Απλά βρίσκουν κάτι που να το ελέγχουν. So yeah, what I have is not curable, but I can control it. Fuck my life? Χαρακτηριστικά είπε μου ότι κάθε φορά που θα πάει να χειροτερέψει ή θα περάσω μια περίοδο άγχους θα πηαίνω τζαι θα μου γράφει το φάρμακο που δουλεύκει πάνω μου. Great -.- 

Τέλοσπαντων, στην προσπάθεια μου να δω τι εννα κάμω με το άγχος μου (dad I blame you for the genes) επικοινώνησα με μια φίλη μου που εν ειδική στις εναλλακτικές θεραπείες. Ε αφού η ρίζα του κακού εν το άγχος, lets cure that first! Εσύστησε μου ένα φυτικό remedy, ποτζείνα που θωρείς κάτι ψυχασθενείς μες στα έργα να πιτούν μες στο στόμα τους όποτε τα παίρνουν στην κράνα. Είπε μου να μου ετοιμάσει τζαι υλικό για ενεργειακή τζαι ομοιοπαθητική θεραπεία (ξέρεις chakras κλπ). Ναι, I know, εν πιστεύκετε ούλλοι. Έχω τζαι μια εντύπωση ότι ειδικά η Πρας εννα μου πει "άτε γιε μου πιε καμιά αντιβίωση/δε κανένα γιατρό τζι άφησ'τα τούντα μασκαραλλίκκια". Βασικά όντως εν δουλεύκουν σε ούλλους τούτες οι θεραπείες, but let's try. Anyway, εν που μητσής που ασχολούμουν με έτσι πραματούθκια. Αρέσκαν μου πολλά τα crystals/healing stones κλπ. Εγόρασα τζαι τωρά. Πιστεύκω ότι κάποια σύνδεση εννα χουμε με τη γη τζαι ότι φκάλει η γη, γιατί είμαστε μέρος τούτου ούλλου του γαλαξία τζι εν ούλλα αλληλοσυνδεδεμένα. 

On another note

-Επήα τζι είδα τους M83 Λονδίνο εψές. Awesome, I tell you, awesome :)

Ήταν τζαι λλίο περιπετειώδης η νύχτα αλλά τελικά εκαταφέραμε τα τζι επήαμε.

Well, εγώ τζι ο συγκάτοικος εθέλαμε να πιάσουμε Open Return ticket (I mean rail ticket) γιατί ήταν να επιστρέψουμε την επόμενη μέρα (δηλαδή σήμερα). Στα ticket machines εν μπορείς να πιάσεις open return. Μόνο day return. Μπορείς να πιάσεις που το τραίνο ticket. Όμως. Εν είχαμε cash. Visa? Τα wireless thingies τους μες στο τραίνο εν δέχουνται foreign cards (όι εν είχαμε λεφτά στις αγγλικές μας visas). So.. Λέει μας ο άνθρωπος που περνά να ελέγξει τα tickets κατεβείτε στον τάδε σταθμό τζαι τζαμέ στα gates εννα βρετε ticket office. Εξανάτυχε μας ως δαμέ τζι εν υπήρχε πρόβλημα. Όμως. Φτάνουμε στο σταθμό. Λέμε το πρόβλημα στους αστυνομικούς τζαμέ. Απαντούν πως η κοπέλα του γραφείου εν διάλειμμα τζαι θα επιστρέψει σε μισή ώρα. Ήταν 7 η ώρα, η συναυλία άρχιζε η ώρα 7.30 τζι επίσης εθέλαμε τζαι καμιά ώρα να πάμε τζαμέ που ήταν η συναυλία. Τέλεια. Εγώ ως antistress practitioner που έγινα τελευταία λαλώ calm down, it's our fault, έπρεπε να προνοήσουμε να έχουμε τουλάχιστον cash πάνω μας, άρα δέχτου τις συνέπεις τζαι σκάσε Liar. Όταν επέρασε η μισή ώρα πάω τζαι λαλώ του αστυνομικού (εγώ που μέσα που τα gates τζαι τζείνος που πόξω) να μας αφήκει να φκούμε τζαι να ρτει μαζί μας να πάμε στο ticket machine να γοράσουμε ticket, πηλέ μου single ή day return, ας είναι, τουλάχιστον να πηαίνουμε στον προορισμό μας στην ώρα μας. Όι εν εδέχετουν. Ήρτε μου τζαι στο μυαλό η ιδέα ότι εμπορούσαμε να πιάσουμε που πιο πριν day return ticket τζαι όταν ήταν να επιστρέψουμε να πάμε να το κάμουμε upgrade σε open return. Εξέφρασα με λλίο δισταγμό τούτη την ιδέα στο συγκάτοικο. Τέλοσπαντων. Έρκεται η κοπέλα. Κανονίζουμε τα εισιτήρια μας. Φέφκουμε. Πάμε στη συναυλία. Μπαίνουμε μέσα. Ήταν περίπου 8.30 η ώρα τζι ακόμα εν είχε ξεκινήσει. Που τις 7.30 που έπρεπε να ξεκινήσει. Well, at least we were lucky!

-Είχα πάει σε open day ενός πανεπιστημίου που θέλω να πάω, στα τρία-τέσσερα πρώτα λεπτά που έκατσα στην αίθουσα αναμονής εγνώρισα ένα Ελβετό designer τζι έναν Γαλλοιταλό designer που μεινίσκει Μιλάνο. Εγνωριστήκαμε, εμιλήσαμε μπλα μπλα, όταν ετέλειωσε η παρουσίαση ανταλλάξαμε facebook (επαρατήρησα μια καινούρια διάσταση στην ανταλλαγή στοιχείων πλέον, ούλλοι ανταλλάζουν facebook αντί τηλέφωνα) τζι εγώ εθυμήθηκα πως ήταν καλή ευκαιρία να δώκω καμιά business card που είχα κάμει πριν καιρό. Εν λλίο χάλια για τα standards που έθεσα που τζείνο τον καιρό αλλά τζείνοι ενθουσιαστήκαν. Ενθουσιαστήκαν 2 designers που ήδη δουλεύκουν σαν designers με δουλειά κάποιου που εν αποφοίτησε ακόμα. Τζαι τζείνοι ούτε καν που είχαν business card να δώκουν. Oh yeah baby, a bonus for me.

-It's official, I'm more into older guys (25-33. Καλά οκκέι μπορεί τζαι 23-33). And older guys are into me. But when they find out about my age: "But you're so young!!!" -.- Dude. It's just a number. 

Τι άλλο, τι άλλο.. Αυτά. Πρέπει να θκιαβάσω.. Γιατί με τούτα τζαι με τζείνα έμεινα λλίο πίσω..

Καλό σας Σαββατοκυρίακο, καλά να περάσετε στα Καρναβάλια κλπ!

ΥΓ. Ο Ιθάκης εν μια διάνοια. Μετά που μια ηλεκτρονική συζήτηση για linguistics εκατάλαβα ότι εν πολλά μορφωμένο το παιδί :p